Με μια συγκλονιστική ανάρτηση στο Instagram, ο Τόμας Μόραν αποχαιρέτησε τη σύζυγό του, Σιάρα Μαγκίν, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 34 ετών, έπειτα από μάχη με καρκίνο του εντέρου τέταρτου σταδίου. Η Ιρλανδή Ολυμπιονίκης, που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 1.500 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2024, είχε παντρευτεί τον επί χρόνια σύντροφό της λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό της.
Ο Μόραν μοιράστηκε αναμνήσεις από τα 12 χρόνια κοινής τους πορείας και περιέγραψε την αγάπη, τις δυσκολίες και τα όνειρα που μοιράστηκαν. Στο μήνυμά του αναφέρθηκε στις τελευταίες στιγμές της ζωής της, αλλά και στον τόπο που εκείνη αγαπούσε περισσότερο, το Πορταφέρρυ, αποχαιρετώντας την με λόγια που συγκίνησαν.
Αναλυτικά το μήνυμα του Τόμας Μόραν:
«Πριν από δώδεκα χρόνια, είχα την τύχη να γνωρίσω ένα κορίτσι. Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν ξεχωριστή: ευγενική, στοργική, γενναιόδωρη, γεμάτη ζωή και απερίγραπτα όμορφη. Δεν την ερωτεύτηκα απλώς· αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά σε εκείνη. Η χαρά της έγινε χαρά μου, οι φόβοι της έγιναν δικοί μου και τα όνειρά της έγιναν όνειρά μου. Σκοπός της ζωής μου έγινε να τη βοηθήσω να τα πραγματοποιήσει με κάθε τρόπο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, κυνηγήσαμε αυτά τα όνειρα με όλη μας την ψυχή. Δημιουργήσαμε τον δικό μας μικρό κόσμο, ένα σπίτι με δύο γάτες και έναν σκύλο, γεμίζοντας κάθε του γωνιά με μια αγάπη που ήταν μόνο δική μας. Ταξιδέψαμε, τρέξαμε σε αγώνες, κερδίσαμε και χάσαμε, ζήσαμε μια ζωή με όλες τις ατέλειές της, αλλά τα κάναμε όλα μαζί.
Προσπάθησα να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα όσα νιώθω αυτή τη στιγμή και πώς να χωρέσω μια ολόκληρη ζωή με τη Σιάρα σε λίγες λέξεις. Έτσι, αντί για ένα μήνυμα γεμάτο θλίψη και πόνο, θέλω αυτό να είναι ένα μήνυμα περηφάνιας.
Είμαι περήφανος για κάθε δευτερόλεπτο που είχα την τύχη να περάσω δίπλα στη Σιάρα σε αυτόν τον κόσμο.
Περήφανος που μεγαλώσαμε μαζί.
Περήφανος που τη στήριξα καθώς κυνηγούσε τα μεγάλα της όνειρα.
Περήφανος που την κουβάλησα στην αγκαλιά μου περνώντας το κατώφλι του πρώτου μας σπιτιού.
Περήφανος που είδα τη χαρά στο πρόσωπό της όταν κράτησε για πρώτη φορά το κουτάβι της, τον Σαμ.
Περήφανος που της κράτησα το χέρι στις πιο δύσκολες στιγμές της θεραπείας της για τον καρκίνο.
Περήφανος που είδα τα δάκρυα στα μάτια της όταν περπατούσε προς την εκκλησία την ημέρα του γάμου των ονείρων της.
Και περήφανος που ξάπλωσα δίπλα της στις τελευταίες στιγμές της ζωής της, μαζί με την οικογένειά της μέχρι το τέλος.
Η Σιάρα σήμαινε πάρα πολλά για πάρα πολλούς ανθρώπους. Κατά κάποιον τρόπο, έγινε η κόρη όλης της Ιρλανδίας. Ήταν απίστευτα περήφανη, πιστή και δυναμική, η προσωποποίηση του μαχητικού πνεύματος των Ιρλανδών.
Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, της χάρισα ένα μικρό κολιέ με τη λέξη «Invictus» χαραγμένη πάνω του, εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Γουίλιαμ Έρνεστ Χένλεϊ.
«Στα σκληρά δεσμά των περιστάσεων,
Δεν λύγισα ούτε φώναξα από πόνο.
Κάτω από τα χτυπήματα της μοίρας,
Το κεφάλι μου είναι ματωμένο, μα δεν σκύβει».
Ήθελα να συμβολίζει τη δύναμη και την ανθεκτικότητα. Με έναν σχεδόν προφητικό τρόπο, όμως, εκείνη ενσάρκωσε αυτές τις ιδιότητες με τρόπους που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Θα μου λείπει για πάντα η Σιάρα. Τα χιλιόμετρα που θα τρέχαμε μαζί, τα σπίτια που θα δημιουργούσαμε, τα παιδιά που θα αποκτούσαμε και το μακρύ μέλλον που είχαμε σχεδιάσει. Όμως, θα βρίσκεται για πάντα στην καρδιά μου, σαν μια φλόγα ελπίδας και έμπνευσης, που θα μας θυμίζει να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, όσο σκληρή κι αν είναι η μάχη, όπως ακριβώς έκανε και εκείνη.
Για χρόνια, η Σιάρα στεκόταν στην κορυφή του Windmill Hill, πίσω από το σπίτι της στο Πορταφέρρυ, και μου έλεγε ότι ήταν το αγαπημένο της μέρος σε ολόκληρο τον κόσμο. Πήγα εκεί πολλές φορές τις ημέρες της κηδείας της και στάθηκα για να παρατηρήσω το τοπίο.
Ο καιρός ήταν πιο καθαρός από ποτέ, ο ουρανός πιο γαλανός, το γρασίδι πιο πράσινο και τα δέντρα είχαν πάρει όλα τα χρώματα του φθινοπώρου. Μπορούσες να δεις πιο μακριά από κάθε άλλη φορά, δεκάδες μίλια προς κάθε κατεύθυνση: από την κορυφή της λίμνης Στρανγκφορντ μέχρι τα βουνά Μόρν στα νότια και το Νησί του Μαν, απέναντι στην Ιρλανδική Θάλασσα. Όλα φαίνονταν με απόλυτη καθαρότητα.
Δεν το είχα δει ποτέ τόσο όμορφο. Δεν πιστεύω συνήθως στις προλήψεις, αλλά κάποιος ήθελε να κάνει επίδειξη.
Εκείνες τις στιγμές κατάλαβα ότι η Σιάρα βρίσκεται πλέον στον πραγματικό παράδεισο, γιατί επέστρεψε στο σπίτι της, στο Πορταφέρρυ».
